Παρασκευή, 21 Μαΐου 2010

Γιάννης Μαρκόπουλος, Ελλάδα (Λένγκω Λένγκω)



Δεύτερη εκτέλεση

Ελλάδα (Λένγκω Λένγκω)

Μουσική & στίχοι: Γιάννης Μαρκόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Μαρκόπουλος (Ανεξάρτητα, 1975)
Δεύτερη εκτέλεση: Χάρις Αλεξίου (12 λαϊκά τραγούδια, 1975)

Στην κυρά μάνα μας μη δίνετε βοήθεια
ούτε μαγκούρα στο προσκέφαλο σιμά
γιατί θα δέρνει κάθε μέρα τα παιδιά της
κι όταν μιλάω θα με λέει αληταρά

Κι αν δέρνει κάθε που γουστάρει τα παιδιά της
θα καταντήσουνε εμπόροι δουλικοί
τα νιάτα χάνονται στα βρόμικα σοκάκια
για να μετρήσουν με το μπόι τους τη γη

Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω
πάψε να με κυβερνάς
Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω
πάψε να με τυραννάς

Κι αν θέλω τώρα να ακούγεται η φωνή μου
με πιάνει τρόμος από ίσκιους μακρινούς
χρυσάφι μοιάζει η συντροφιά σου στη ζωή μου
η ομορφιά σου μου γιατρεύει τους καημούς

Ρε μπάρμπα, κάτσε να μας πεις μια ιστορία
πώς ήταν τότες η μανούλα μας παλιά
έπεφτε ξύλο σαν γινόταν φασαρία
ή σας νανούριζε με χάδια και φιλιά;

Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω
μου σπαράζεις την καρδιά
Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω
μου πληγώνεις τη χαρά

Κι ο μπάρμπας τότε σοβαρεύτηκε λιγάκι
την κούτρα ξύνει και παράγγειλε καφέ
μητέρα, είπε, ήταν ένα κοριτσάκι
που ορφανό μάζευε άνθη σε μπαξέ

Τ'άνθη στόλιζαν τ' αγέρωχο κεφάλι
μα όταν κοιμόταν πάλι πέφτανε στη γη
κι από τα λούλουδα που ο χάρος είχε βάλει
εμένα κράτησε να βλέπω τη ζωή

Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω
μου 'χεις φάει τη ψυχή
Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω
φίλοι θα βρεθούμε όλοι μαζί

Αυτή, παιδιά μου, ήταν τότες η μανούλα
ο κήπος ύστερα εγέμισε ληστές
το κοριτσάκι μας το ντύσανε γριούλα
κι απ' τα κουρέλια φαινότανε οι πληγές

Κι αν μας χτυπάει με μανία και φωνάζει
τη βάζουν άλλοι με συμφέροντα πολλά
τ' όνειρο που φεύγει την τρομάζει
να αναζητάει μια χαμένη ελευτεριά

Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω, μάνα
στο καμίνι της φωτιάς
Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω, μάνα
πες μας πάλι τι ζητάς

Εδώ έχουμε ένα σπουδαίο τραγούδι, από τα ωραιότερα του Γιάννη Μαρκόπουλου, που είναι φανερό πως γράφτηκε στα χρόνια της δικτατορίας και το όνομα «Λένγκω» δεν είναι παρά στολή παραλλαγής για το όνομα της χώρας μας ώστε το τραγούδι να μπορέσει να περάσει αλώβητο τη λογοκρισία. Τελικά, ηχογραφήθηκε μετά τη δικτατορία δύο φορές την ίδια χρονιά (1975). Η πρώτη είναι ζωντανή ηχογράφηση με τον ίδιο τον συνθέτη και η δεύτερη αυτή που ακούμε τώρα. Επέλεξα σκόπιμα τη δεύτερη ηχογράφηση γιατί νομίζω ότι είναι μια από τις κορυφαίες ερμηνευτικές στιγμές της Χαρούλας σ' έναν καταπληκτικό δίσκο και, μάλιστα, ενώ η τραγουδίστρια είναι πολύ νέα.

Αφιερώνω το τραγούδι στα κορίτσια (της παρέας μας κι όλης της χώρας) που γιορτάζουν σήμερα με την ευχή πάντα να κουβαλάνε την Ελλάδα μέσα τους, όπως στο τραγούδι.

Υ.Γ. προς Ελένη Μπέη: γι' αυτή την Ελλάδα, ρε γαμώ το, σου μιλούσα προχτές.
Δημοσίευση σχολίου