Γλυκό απόγευμα
Το σχήμα της πλατείας,
το σχήμα των σπιτιών που την καθόριζαν,
με φωτεινές καμάρες, υπαίθρια εστιατόρια
και καφετερίες.
Σ' αυτόν τον χώρο συνωστίζονταν η νεολαία,
κατέκλυζε τα πεζοδρόμια,
δεν άφηνε τραπέζι για τραπέζι.
Η ματαιότητα κι η τρυφηλή ζωή της πόλης
πνίγονταν, διαχέονταν
μες στο γλυκό απόγευμα.
Κι όμως ήταν αναπόφευκτο:
σ' αυτόν τον χώρο που έπηζε η ομορφιά
μπήκα με δέος.
Από τη συλλογή Το γυμνό ζευγάρι και άλλα ποιήματα (1990) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα
Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα - Αλεξάνδρα Μπακονίκα
Σάββατο, 30 Οκτωβρίου 2010
Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Γλυκό απόγευμα
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Αναρτήσεις
7 Σχόλια:
Πάρα πολύ οικεία η θεματογραφία της ποιήτριας Βίκυ.Επίσης θα μπορούσαν να ήταν πλάνα κινηματογραφικά ή έστω πίνακες ή σειρές πινάκων ζωγραφικής.Αλεξάνδρα έχεις μια πολύ προσωπική γραφή και είναι φανερό ότι γνώριζες καλά πού βάδιζες με την τέχνη σου.Μιλάς με εικόνες ρεαλιστικές αλλά άκρως ποιητικές και υπαρξιακές.Δύσκολη τεχνική για τον μη επαρκή αναγνώστη.Όμως έχω την πεποίθηση ότι τα κατάφερες να επικοινωνήσεις και να συγκινήσεις ανθρώπους που νιώθουν το ίδιο με σένα.
Είναι πολύ θεσσαλονικιώτικη εικόνα αυτή που μας δίνει εδώ η Αλεξάνδρα, Γιάννη, κι εσύ την έχεις ζήσει από κοντά.
Όσον αφορά τους αναγνώστες, αυτούς που ξέρουν και θέλουν να διαβάζουν ποίηση θαρρώ πως τους κέρδισε η Αλεξάνδρα. Για τους υπόλοιπους, ειλικρινά δεν ξέρω να πω.
Σ΄ευχαριστώ Γιάννη από καρδιάς.Με απλό, λιτό, κουβεντιαστό λόγο ήθελα να μιλήσω για τα νιάτα και την ομορφιά, έχοντας πλήρη γνώση για το πόσο γρήγορα έρχεται η φθορά τους.Όντως μέσα από την ματαιότητα και τη φθορά το ποίημα έχει μια πικρή υπαρξιακή διάσταση, γι' αυτό είναι ένα από τα πολύ αγαπημένα μου ποίματα.
Κι εμένα μου αρέσει πολύ το ποίημα αυτό με την ατμόσφαιρα που περιγράφει. Δεν ξέρω αν είναι θεσσαλονικιώτικη -θα είναι, αφού το λες- αλλά μου είναι πολύ οικεία.
Θα συμφωνήσω με τον Γιάννη: σαν κινηματογραφικά πλάνα είναι κάθε φράση στο ποίημα. Αξιοπρόσεκτες είναι και οι αντιστίξεις που υπάρχουν στο ποίημα.
Τελικά, όπως μου είπε μόλις η Αλεξάνδρα στο Facebook, Ελένη, για την Κέρκυρα είναι το ποίημα. Να που έπεσα έξω. :-)
Βίκυ, χαίρομαι που διάλεξες το "Γλυκό απόγευμα",θυμίζει έντονα πλατεία Αριστοτέλους, όμως είναι εμπνευσμένο από ένα ταξίδι μου στη Κέρκυρα το '85.Συγκεκριμένα είναι η πανέμορφη Σπιανάδα της Κέρκυρας και το ατέλειωτο πλήθος της νεολαίας της, ο πλούτος, η ξενοιασιά, η ανοιξιάτικη ατμόσφαιρα.
Μα φυσικά, Λιστόν (φωτεινές καμάρες).
Δημοσίευση σχολίου