Σάββατο, 2 Οκτωβρίου 2010

Μιχάλης Κατσαρός, Οροπέδιο (I)

Οροπέδιο

Ι


Να μην ακούγεται ήχος.
Είμαι εδώ στην κορφή. Η πορεία ανέβηκε.
Μόνος. Κάτω από τα πόδια μου σιδερένιες βέργες ελάσματα βράχοι
εδώ μόνος σ' αυτό τον περιορισμένο χώρο στον απέραντο
χωρίς τείχη.

Άβυσσος παρελθόν ζώνες με επίπεδα εποχές
και μετά σκελετοί στην οικοδομή.
Σημαίες ζωή. Θάνατοι δεν υπάρχουν.
Στο επίπεδο όρος ορθός φτιάχνω τον κόσμο.

Μαζί μου όλοι υπηρετούν τον σκοπό και κανέναν.
Τα κρίνα των αγρών –οι αμνοί– κανέναν.
Ο ήλιος δεκτός. Φράσεις ναοί μεταβάλλονται κινούνται
τα επίπεδα πληθαίνουν κροτούν ανεβαίνουν
με μουσική
με άνεμο ανεβαίνουν.

Οι πόλεις χτίζονται –οι πόλεις πεθαίνουν.
Άνεμος υψώνει τα δέντρα – άνεμος γκρεμίζει το σκότος
άνεμος λαών ανθρώπων νέων διακλαδώσεων
κ' εγώ πάντα στο οροπέδιο των πολιτισμών – των συντριμμάτων
κοιτάζω τη χλόη τα δέντρα τον ήλιο
κοιτάζω τις ηλεκτρικές συσκευές – τα κυκλάμινα
κοιτάζω κοιτάζω
πάντα και πάντα.


Από τη συλλογή Οροπέδιο (1956) του Μιχάλη Κατσαρού

Translatum: Favourite Poetry: Μιχάλης Κατσαρός
Δημοσίευση σχολίου