Παρασκευή, 8 Οκτωβρίου 2010

Μιχάλης Κατσαρός, Οροπέδιο (II)

Οροπέδιο

ΙI


Τώρα μπορώ πια να μπω.
Η πόρτα έχει ανοίξει.
Μέσα στο δέντρο υπάρχω και ζω –
τρέμουν τα φύλλα –τα άνθη τρέμουν–
έγινε πια ο καρπός.

Ελάτε κοντά μου – έχει γαλήνη.
Ελάτε ελάτε. Ιδού το σώμα μου
σας το προσφέρω –έχει γαλήνη-
έγινα πια ο καρπός.

Δεχτείτε με πάλι. Είμαι ο άνεμος η οργή -
είμαι το τελευταίο σκαλί σας
εσείς πάλι το πρώτο - προχωρείτε.

Οι σημαίες αλλάζουν - αλλάζουν τα χέρια αλλάζουν
κατεβαίνουν τα πλήθη ασύνταχτα - πάλι σε φάλαγγες
κατεβαίνουν.

Χωρίζει ο άνεμος τα στάχυα - τους λαούς
διαλύονται οι ομάδες - πληθαίνουν τα μέρη -
τι σύγκρουση γίνεται.

Κανείς. Πάλι πάνω στο οροπέδιο μόνος
στους νέους τους βράχους - στα επίπεδα μόνος
μαζί με τον νέο τον άνεμο ένα και μόνος
κοιτάζω τη χλόη - τα δέντρα τον ήλιο
κοιτάζω κοιτάζω.

Από τη συλλογή Οροπέδιο (1956) του Μιχάλη Κατσαρού

Translatum: Favourite Poetry: Μιχάλης Κατσαρός
Δημοσίευση σχολίου