Τετάρτη, 30 Ιουνίου 2010
Τρίτη, 29 Ιουνίου 2010
Νικηφόρος Βρεττάκος, Μεγαλυνάρι
Νικηφόρος Βρεττάκος & Τερψιχόρη Παπαστεφάνου, Τ' όνομά σου
(τραγούδι: Δανάη Μπαραμπούτη & Χορωδία Τρικάλων / δίσκος: Ελεύθεροι πολιορκημένοι (1971))
Μεγαλυνάρι
Τ' όνομά σου: ψωμί στο τραπέζι.
Τ' όνομά σου: νερό στην πηγή.
Τ' όνομά σου: αγιόκλημα αναρριχώμενων άστρων.
Τ' όνομά σου: παράθυρο ανοιγμένο τη νύχτα στην πρώτη του Μάη.
Τ' όνομά σου: ρινίσματα ήλιου.
Τ' όνομά σου: στροφή από φλάουτο τη νύχτα.
Τ' όνομά σου: στα χείλη των αγγέλων τριαντάφυλλο.
Τ' όνομά σου: κουδούνισμα αλόγων που σέρνουν την άνοιξη πίσω τους.
Τ' όνομά σου: βροχούλα στου σπορέα το μέτωπο.
Τ' όνομά σου: περίσσευμα στου βοσκού την καλύβα.
Τ' όνομά σου: τοπίο χωρισμένο με χρώματα.
Τ' όνομά σου: δυο δρυς που το ουράνιο τόξο στηρίζει τις άκρες του.
Τ' όνομά σου: ένας ψίθυρος απ' αστέρι σε αστέρι.
Τ' όνομά σου: ομιλία δυο ρυακιών μεταξύ τους.
Τ' όνομά σου: μονόλογος ενός πεύκου στο Σούνιο.
Τ' όνομά σου: ένα ελάφι βουτηγμένο ως το γόνατο σε μιαν άμπωτη ήλιου.
Τ' όνομά σου: ροδόφυλλο σ' ενός βρέφους το μάγουλο.
Τ' όνομά σου: πεντάγραμμο στις κεραίες των γρύλλων.
Τ' όνομά σου: ο Ηνίοχος στην άμαξα του ήλιου.
Τ' όνομά σου: πορεία πέντε κύκνων που σέρνουν την πούλια μεσούρανα.
Τ' όνομά σου: Ειρήνη στα κλωνάρια του δάσους.
Τ' όνομά σου: Ειρήνη στους δρόμους των πόλεων.
Τ' όνομά σου: Ειρήνη στις ρότες των πλοίων.
Τ' όνομά σου: ένας άρτος βαλμένος στην άκρη της γης, που περίσσεψε.
Τ' όνομά σου: αέτωμα περιστεριών στον ορίζοντα.
Τ' όνομά σου: αλληλούια πάνω στο Έβερεστ.
Από τη συλλογή Ο χρόνος και το ποτάμι (1957) του Νικηφόρου Βρεττάκου
Πηγή: Νικηφόρος Βρεττάκος, η εκλογή μου, ποιήματα 1933-1991 (εκδ. Ποταμός, 2008)
Translatum: Favourite Poetry - Νικηφόρος Βρεττάκος
Δευτέρα, 28 Ιουνίου 2010
Νικηφόρος Βρεττάκος, Μεσημέρι
Χρήστος Θηβαίος, Ένα μεσημέρι του Ιούλη (δίσκος: Μόνο νερό στη ρίζα (2003))
Μεσημέρι
Ξερή καλοκαιριάτικη γης. Και μόνο εκεί
που εσύ κοιμόσουν, άλλαζε. Θα νόμιζε κανείς
πως σ' είχε μόλις η άνοιξη γεννήσει.
Πως ήσουν το πιο φρέσκο φως της γης και το πιο νέο.
Το πεύκο τυφλωμένο από τον ήλιο
έγερνε κάτω και καθώς κοιμόσουνα καθρέφτιζε
τις φυλλωσιές του μέσα στην παλάμη σου.
Από τη συλλογή Ο χρόνος και το ποτάμι (1957) του Νικηφόρου Βρεττάκου
Πηγή: Νικηφόρος Βρεττάκος, η εκλογή μου, ποιήματα 1933-1991 (εκδ. Ποταμός, 2008)
Translatum: Favourite Poetry - Νικηφόρος Βρεττάκος
Κυριακή, 27 Ιουνίου 2010
Νικηφόρος Βρεττάκος, Ύπνος
Μάνος Χατζιδάκις & Νίκος Γκάτσος, Έτσι κοιμάται ολόγυμνη (απόσπασμα από το ποίημα Αμοργός)
(τραγούδι: Μάνος Χατζιδάκις / δίσκος: Μάνος Χατζιδάκις 2000 μ.Χ. (1999))
Ύπνος
Πάνω στο λόφο σού 'στρωσα πευκοβελόνες
κι έριξα πάνω τους αχτίδες ήλιου κι από πάνω
σου 'στρωσα ένα χαμόγελο να μην κόβεται το κορμί σου.
Κι είπα στο χρόνο να μη σε ξυπνήσει.
Ή, πιο καλά, να σε ξυπνήσει όσο μπορούσε αργότερα,
γιατί πολλές φορές τα πράγματα γίνονται μια φορά
κι ας είναι οι μέρες όλες ίδιες και ο ήλιος αιώνιος.
Από τη συλλογή Ο χρόνος και το ποτάμι (1957) του Νικηφόρου Βρεττάκου
Πηγή: Νικηφόρος Βρεττάκος, η εκλογή μου, ποιήματα 1933-1991 (εκδ. Ποταμός, 2008)
Translatum: Favourite Poetry - Νικηφόρος Βρεττάκος
Παρασκευή, 25 Ιουνίου 2010
Βύρων Λεοντάρης, Η σκάλα
Η σκάλα
Κακή εποχή σε ξένο κι άγνωστο σκοτάδι
οι δρόμοι χρόνια τώρα πεθαμένοι και σβησμένα τα σημάδια
κακή εποχή, ανεμόβροχο σπάει τα τζάμια στις ψυχές μας
κι οι σκιές των ανθρώπων μέσα μας φτερούγες τσακισμένες
ένας καιρός ερείπιο
κι η σκάλα που ανεβαίνω πότε να τυλίγεται στα πόδια μου σαν φίδι
και πότε να βυθίζεται σαν βίδα στο μυαλό...
Αθώο ξεκίνημα, μοναχικέ λυγμέ πάνω απ' τη θλίψη
με μολυβένια τώρα τα φτερά
χάνοντας ολοένα ύψος –όπως τόσες
απόπειρες αθανασίας που κατακάθισαν σ' ένα επιτύμβιο χαμόγελο
αθώο ξεκίνημα, πού μ' έφερες, πού μ' έφερες...
Ίλιγγοι και στροφές
τρεκλίσματα μες στους λαβύρινθους
χειρονομίες σακάτισσες
σκέψεις γριές σερνάμενες πιασμένες απ' τους τοίχους
μια υγρασία πανικού ως το κόκαλο κι όλοι γυρεύουν να σωθούν
κρεμιούνται απ' τα καλώδια κι απ' τις φλέβες τους
κυκλοφορούν μ' ένα μαχαίρι στην καρδιά σαν φυλαχτό
κλειδώνουνε τις πόρτες ψάχνονται για τη χαμένη αφή τους
–άλλοι στους τοίχους κολλημένοι κάνουν τα παράθυρα
κι άλλοι τρέχουνε, τους ανοίγουν και πηδάνε στο κενό
και τι μπορούμε εμείς να κάνουμε και τι μπορούμε
μέσα στο στοιχειωμένο αυτό οικοδόμημα
κεριά που σβήνουμε στο βάθος των διαδρόμων
στίχοι που κλαίμε σαν παιδιά στα σκαλοπάτια
γιατί ποτέ ποτέ δε μπορέσαμε να προλάβουμε το έγκλημα
–φτάσαμε πάντα αργά μπροστά στις κλειδωμένες πράξεις
το αίμα κυλούσε πια κάτω απ' τις χαραμάδες
κι η κούραση κι ο φόβος όλο να πληθαίνουν στην ατέλειωτη αυτή σκάλα
Όλες τις μοναξιές τις έζησα
ελπίζοντας και μη ελπίζοντας
όμως τη μοναξιά της τέχνης πώς να την αντέξω
τη σκόνη πάνω στο βιβλίο
τα λόγια που σηκώνονται τις νύχτες σαν αγάλματα
κι ανάβουνε τα φώτα σε αδειανές ψυχές
κι αρχίζουν να χτυπούν στους τοίχους το κεφάλι τους ουρλιάζοντας
–είναι μια κρίση δημιουργίας μόνο ή μήπως είναι
το τέλος, η κατάρρευση της σκέψης, η ερημιά
ανάμεσα σε ανεπανόρθωτα φθαρμένα σύμβολα και εικόνες
που ηχούν σαν κούφιες προσωπίδες
Γιατί δεν είναι μόνο ο χρόνος που μας φθείρει μα κι ο χώρος
σημεία το δείχνουν καθαρά, ο χώρος εκδικείται
παραμορφώνει τις δομές και κατατρώει τα σώματα
σκάβει βαθιά κενά κουφώνοντας μορφές και σωθικά –έτσι κι ο λόγος
φαγώθηκε σιγά σιγά από σιωπές και χάσματα
Τι μέλλει ακόμα να ειπωθεί και ποια η έκφραση μες στη χαμένη ισορροπία;
Είπαμε τόσες φτήνιες, έτσι που 'γινε κι η δημιουργία διαστροφή
και τώρα ετούτη η κούραση δεν είναι σαν τις άλλες
δεν έρχεται απ' το παρελθόν αλλά απ' το μέλλον
όπως η σκόνη αυτή που κατεβαίνει από τα πάνω δώματα
όπως το αίμα αυτό που στάζει από τα πάνω δώματα
–αθώο ξεκίνημα, που μ' έφερες, πού μ' έφερες
Πού να σταθώ να γείρω το κεφάλι μου
να ονειρευτώ το δροσερό κατώφλι...
Από τη συλλογή Κρύπτη (1968) του Βύρωνα Λεοντάρη
Πηγή: ανθολογία Η δεύτερη μεταπολεμική ποιητική γενιά (1950-1970) του Ανέστη Ευαγγέλου (εκδ. Παρατηρητής, 1994)
Πέμπτη, 24 Ιουνίου 2010
Λεία Χατζοπούλου-Καραβία, Η αιτία που σωπαίνω
Η αιτία που σωπαίνω
Η αιτία που σωπαίνω
είναι πως μιλάτε τόσο όμορφα
Πάμπλο Νερούντα
Γιάννη Ρίτσο
Λάνγκστον Χιουζ.
Ωστόσο απόψε κάνω εξαίρεση
γιατί εσείς δεν είδατε τον καλό μου
γυμνόστηθο στο φεγγάρι
με ώμους από μάρμαρο
μπράτσα από σκληρό φως
αυχένα κύκνου
εσείς δεν ακούσατε
τον τρυφερό στεναγμό του
να πλαταίνει θώρακα μυθικό
ετοιμοπόλεμο
κι είναι μα την αλήθεια κρίμα
να μείνει ανύμνητη
τόση λεβεντιά.
Από τη συλλογή Το σημάδι (1973)
Πηγή: ανθολογία Η δεύτερη μεταπολεμική ποιητική γενιά (1950-1970) του Ανέστη Ευαγγέλου (εκδ. Παρατηρητής, 1994)
Τετάρτη, 23 Ιουνίου 2010
Νίκος Καρανικόλας, Μου σκόνισε τη θάλασσα ο καιρός...
Μου σκόνισε τη θάλασσα ο καιρός
έχασα τον ορίζοντα τον τελευταίο φάρο.
Ωρίμασεν ο λόγος, αλλάξαμε πυκνές ματιές
βρέθηκαν οι κατάλληλες χειρονομίες
σύντομα θα μιλήσουμε με ανοιχτά χαρτιά
σύντομα τα μοιραία και αναπόφευκτα θα ειπωθούν
θα μάθετε γιατί δεν βλέπεται η πανσέληνος
γιατί βραχύνεται ο χρόνος του ύπνου
και πολλαπλασιάζονται οι επισκέψεις σε χώρους ανανήψεως.
Τότε θα πείτε εξεμέτρησε το ζην ή κινδυνεύει
θα πρέπει να τον αγαπούμε περισσότερο.
Από τη συλλογή 13 ποιήματα (1963)
Πηγή: ανθολογία Η δεύτερη μεταπολεμική ποιητική γενιά (1950-1970) του Ανέστη Ευαγγέλου (εκδ. Παρατηρητής, 1994)
Δευτέρα, 21 Ιουνίου 2010
Κυριακή, 20 Ιουνίου 2010
Σάββατο, 19 Ιουνίου 2010
Πέμπτη, 17 Ιουνίου 2010
Τετάρτη, 16 Ιουνίου 2010
Θωμάς Γκόρπας, Πληγές
Πληγές
Πληγή από σίδερο πληγή από κάψιμο πληγή από χάδι
πληγή απ' το φιλί τρελής ξανθιάς
πληγή από σφύριγμα το βράδυ
πληγή από της ερημιάς το μελαγχολικό τραγούδι
πληγή απ' αγκάθι ρόδου
πληγή από την καλημέρα ξένου
πληγή της γειτονιάς σαν παίρνει και βραδιάζει
πληγή από ανυπόφορη αγάπη
λυσσασμένη γάτα
λυσσασμένη αγαπημένη
λυσσασμένο εργοδότη
πληγή απ' τ' αδυσώπητο εργαλείο της δουλειάς
πληγή απ' την καλοσύνη ανυποψίαστης αγκαλιάς
πληγή απ' το μεγαλείο της φτωχιάς
πληγή από ανάμνηση κι από βαριά κουβέντα
απ' το μαχαίρι του ριγμένου φίλου
απ' το χαμόγελο του πεθαμένου φίλου
πληγή από φωτιά φωτιά κι από φωτιά ονείρου
πληγή απ' του αποτυχημένου τη ντροπή
κι απ' τη σιωπή του ντροπιασμένου
πληγή απ' τα νύχια τρομοκρατημένου
πληγή απ' τα νύχια απ' τα δόντια απ' τα αχ απ' τα φιλιά
της προδωμένης που γαντζώθηκε πριν φύγει πάνω σου
και μένει εκεί για πάντα να σου γδέρνει την καρδιά
πληγή της εξορίας της φυλακής και της ελευθερίας
πληγή απ' τη μάχη κι απ' τη μάχη σου στο σπίτι
πληγή απ' αυτόν που σ' έριξε στο παζάρι
πληγή απ' το πικρό παράπονο του αλήτη
πληγή από το στόμα της που βασανίζεται στην ξενιτιά
κι ακόμα η πληγή για την πληγή που δεν ομολογεί ποτέ κανένα στόμα...
Από τη συλλογή Παλιές ειδήσεις (1966) του Θωμά Γκόρπα
Πηγή: ανθολογία Η δεύτερη μεταπολεμική ποιητική γενιά (1950-1970) του Ανέστη Ευαγγέλου (εκδ. Παρατηρητής, 1994)
Τρίτη, 15 Ιουνίου 2010
Κυριακή, 13 Ιουνίου 2010
Σάββατο, 12 Ιουνίου 2010
Παρασκευή, 11 Ιουνίου 2010
Πέμπτη, 10 Ιουνίου 2010
Τρίτη, 8 Ιουνίου 2010
Δευτέρα, 7 Ιουνίου 2010
Κυριακή, 6 Ιουνίου 2010
Σάββατο, 5 Ιουνίου 2010
Πατήρ, υιός και μπουζούκι: Κώστας & Δημήτρης Παπαδόπουλος / 1002 νύχτες, Σάββατο 5 Ιουνίου 2010
Ο Πάρης Μήτσου και η μουσική σκηνή «1002 νύχτες» παρουσιάζουν το πρόγραμμα:
Πατήρ, υιός και μπουζούκι
Κώστας Παπαδόπουλος και Δημήτρης Παπαδόπουλος
Ο κορυφαίος δεξιοτέχνης του μπουζουκιού Κώστας Παπαδόπουλος
με τον γιο του, Δημήτρη Παπαδόπουλο,
επίσης δεξιοτέχνη στο μπουζούκι, τραγουδιστή και συνθέτη,
και τον Μάριο Κώστογλου (κιθάρα, τραγούδι)
εμφανίζονται στη μουσική σκηνή «1002 νύχτες»
το Σάββατο 5 Ιουνίου 2010
και παρουσιάζουν μια επιλογή από τα χιλιάδες τραγούδια
που έχει ηχογραφήσει ο Κώστας Παπαδόπουλος από το 1955 ως σήμερα.
Ώρα έναρξης: 22.30 / Είσοδος: €10
1002 νύχτες
Καραϊσκάκη 10 (στοά), από Ερμού 104, Ψυρρή
Τηλ.: 210 331 7293-4, Fax.: 210 331 7295
email: info@1002nyxtes.gr
http://www.1002nyxtes.gr
Παρασκευή, 4 Ιουνίου 2010
Νανά Ησαΐα, Επιστροφή
Επιστροφή
Επιστρέφοντας
για να βρω μερικές σκέψεις.
Λέξεις που δεν σκέφτηκα να σου πω.
Απογεύματα σιωπής στη λεωφόρο.
Επιστρέφοντας μ' ένα παράθυρο τραίνου
για να δω τον κόσμο.
Ξέρω ότι θα βρω στη θέση τους
θρησκευτικά τα αντικείμενα
του χωρισμού.
Την επιστροφή στη θέση της φυγής μου.
Στα χέρια μου όμως δεν θα υπάρξει
καμιά ύλη προσώπων
και τελευταίων στιγμών.
Ομοιώματα μόνο των λυγμών.
Και κάποια ελάχιστη στάχτη από τη ζωή.
Σαν άχρηστη λύπη.
Από τη συλλογή Στην τακτική του πάθους (1982)
Πηγή: ανθολογία Η δεύτερη μεταπολεμική ποιητική γενιά (1950-1970) του Ανέστη Ευαγγέλου (εκδ. Παρατηρητής, 1994)
Πέμπτη, 3 Ιουνίου 2010
Τάσος Ρούσσος, Φυσάει πολύ...
Φυσάει πολύ...
Τώρα έχω για σκέπασμα
τις μέρες εκείνες του καλοκαιριού
όταν το πέλαγο βούιζε
και το μυαλό μας έλαμπε γαλάζιο.
Δροσερές φυλλωσιές
χωμένες βαθιά μες στα όνειρα
τώρα που τεμαχίζουν οι θόρυβοι τους δρόμους
κι ο φίλος είναι το πιο κυνηγημένο αγρίμι.
Δεν έχω
παρά το τριμμένο αυτό παλτό
τρύπιο στο μέρος της καρδιάς
απ' όπου μπαίνει
ο κίτρινος αγέρας του φθινόπωρου.
Φυσάει πολύ
ως τη μνήμη.
Από τη συλλογή Ο ξεναγός και η νύχτα (1981)
Πηγή: ανθολογία Η δεύτερη μεταπολεμική ποιητική γενιά (1950-1970) του Ανέστη Ευαγγέλου (εκδ. Παρατηρητής, 1994)
Γιώργος Βέης, Ας στεφανώσουμε με θάρρος κι αυτή τη νύχτα
[Από την ενότητα Αποσπάσματα καθρέφτη]
Ας στεφανώσουμε με θάρρος κι αυτή τη νύχτα
Ξοδεύοντας απ' την αρχή δύναμη και χάρη
Ας στεφανώσουμε με θάρρος κι αυτή τη νύχτα
Σ' ένα γύρισμα του δρόμου να ξεχάσουμε
Να σβήσουμε ό,τι γράψαμε, αριθμούς και λέξεις.
Μιας παρ' ολίγον φύσης – πριν έλθει η τυφλή δύναμη
Του μέσα κόσμου, η άλλη τύχη, να μας τελειώσει
Τώρα που είμαστε έτοιμοι να δώσουμε ακόμα
Και τη ζωή μας για να γίνουμε πάλι
Ένα ήσυχο βράδυ στην εξοχή το καλοκαίρι
Οριστική εγκατάλειψη μέσα στη δροσιά
Στην αίγλη σωμάτων που δεν ξέρουν να λένε όχι
Ξοδεύοντας όλη τη δύναμη κι όλη τη χάρη
Στην άκρη του νου θα μάθουμε τ' αληθινά φιλιά
Στην ευστομία της νύχτας, επιτέλους αθώοι.
Από τη συλλογή Υστερόγραφα γης (2004)
Τετάρτη, 2 Ιουνίου 2010
Τρίτη, 1 Ιουνίου 2010
Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Τα χαμόγελα εξαφανίζονται
Τα χαμόγελα εξαφανίζονται
Μέσα από γεγονότα
για κάποιους από τον κοινωνικό σου περίγυρο
διαπιστώνεις:
άδικοι, αναίσχυντα βίαιοι άνθρωποι.
Περιφρουρούν την ιδιοτέλειά τους,
ξεκάθαρα πράγματα.
Αν είσαι εμπόδιο,
και επειδή τους δίνει αίσθηση υπεροχής,
θα σε συντρίψουν.
Από τη συλλογή Ηδονή και εξουσία (2009)
Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα - Αλεξάνδρα Μπακονίκα
