Ο Απόστολος Σάντας και ο Μανώλης Γλέζος μιλούν με τον Φρέντυ Γερμανό το 1982 (εκπομπή «Πρώτη σελίδα»).
Ώρα σου καλή, Λάκη Σάντα!
Μας έμαθες τι αξίζει μια σημαία, πόσο δύσκολη μα και σημαδιακή μπορεί να είναι η υποστολή της όταν οι περιστάσεις το απαιτούν και τι σημαίνει να 'σαι νέος με αξίες, ιδανικά και τόλμη. Αλίμονό μας αν σε ξεχάσουμε ποτέ.
Επιτάφιος θρήνος: τα εγκώμια Ψάλλουν ο Χρόνης Αηδονίδης και η Νεκταρία Καραντζή. (δίσκος: Επικράνθη (2006 / εκδόσεις της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος)
Ο Κώστας Παπαδόπουλος, η Σταυρούλα Μανωλοπούλου (τραγούδι) και ο Μάριος Κώστογλου (κιθάρα, τραγούδι) εμφανίζονται τη Μεγάλη Τετάρτη 20 Απριλίου 2011 στη μουσική σκηνή «1002 νύχτες».
Θ' ακούσουμε το έργο Επιτάφιος του Γιάννη Ρίτσου, όπως το μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης, και, αμέσως μετά, πολλά από τα καλύτερα τραγούδια του 20ού αιώνα έτσι όπως τα πρωτόπαιξαν ο Κώστας Παπαδόπουλος και ο Μάριος Κώστογλου. Μαζί τους μια εξαιρετική τραγουδίστρια της νεότερης γενιάς, η Σταυρούλα Μανωλοπούλου.
Φύσηξε ο Βαρδάρης και καθάρισε ήλιος λες και τελείωσε ο χειμώνας βγήκα μια βόλτα και μπροστά της βρέθηκα στάθηκα κι απόμεινα κοιτώντας
Φλόγες ζωηρές που τρεμοπαίζουνε τα ρούχα τα μαλλιά της στον αέρα στη στάση πέρα δώθε σπινθηρίζουνε τα δυο της μάτια, κάρβουνα αναμμένα
Πριν να σε χορτάσουνε τα μάτια μου σε άρπαξε θαρρείς το λεωφορείο κι έμεινα να κοιτώ καθώς χανόσουνα κι έφτανε ως το κόκαλο το κρύο
Φύσηξε ο βαρδάρης και καθάρισε... Μα, τι καθαρίζει φέτος; Ανθρώπους; Ακόμα και Θεσσαλονικιούς που τόσο τον αγάπησαν και τον τραγούδησαν; Πολύ κακορίζικη χρονιά αυτό το 2011...
Ξημέρωμα σε γύρεψα το δειλινό σε βρήκα με την καρδιά σου μίλησα στη μαύρη μοίρα μπήκα
Βοριάς χτυπά την πόρτα μου και στην ψυχή μου αγιάζι και στα πικρά τα μάτια μου στιγμή στιγμή βραδιάζει
Τα μάτια σου εγύρεψα στο φως να περπατήσω να γίνω όνειρο γλυκό καημούς παλιούς ν’ αφήσω
Βοριάς χτυπά την πόρτα μου και στην ψυχή μου αγιάζι και στα πικρά τα μάτια μου στιγμή στιγμή βραδιάζει
Πέρασαν κιόλας 6 χρόνια από τότε που έφυγε. Μονάχα απ' τη ζωή. Ποτέ απ' τη σκέψη μας, ποτέ απ' τ' αφτιά μας, ποτέ απ' την ψυχή μας. Ήταν κατά γενική ομολογία μια από τις 2-3 καλύτερες φωνές όλων των εποχών για τη χώρα μας (κατά την προσωπική μου άποψη, η καλύτερη). Και θα παραμείνει όσα χρόνια κι αν περάσουν.
Για τον Γρηγόρη, λοιπόν, ένα τραγούδι -φυσικά- με τον Γρηγόρη. Ένα από τα ωραιότερα τραγούδια του 20ού αιώνα από έναν καταπληκτικό δίσκο με 6 μόνο τραγούδια (το ένα καλύτερο από τ' άλλο), όπου όλοι οι συντελεστές μπορούν να θεωρηθούν και συνδημιουργοί. Καλή ακρόαση!
Σήμερα φόρεσα ένα ζεστό κόκκινο αίμα σήμερα οι άνθρωποι μ' αγαπούν μια γυναίκα μου χαμογέλασε ένα κορίτσι μου χάρισε ένα κοχύλι ένα παιδί μου χάρισε ένα σφυρί
Σήμερα γονατίζω στο πεζοδρόμιο καρφώνω πάνω στις πλάκες τα γυμνά άσπρα ποδάρια των περαστικών είναι όλοι τους δακρυσμένοι όμως κανείς δεν τρομάζει όλοι μείναν στις θέσεις που πρόφτασα είναι όλοι τους δακρυσμένοι όμως κοιτάζουν τις ουράνιες ρεκλάμες και μια ζητιάνα που πουλάει τσουρέκια στον ουρανό
Δυο άνθρωποι ψιθυρίζουν τι κάνει την καρδιά μας καρφώνει; ναι την καρδιά μας καρφώνει ώστε λοιπόν είναι ποιητής
Από τη συλλογή Παραλογαίς (1948) του Μίλτου Σαχτούρη
Η ανθολογία ποίησης του Translatum στη «Μακεδονία της Κυριακής»
Η Μούσα του διαδικτύου (του Θανάση Γεωργιάδη)
Δικαίως την ονομάζω Μούσα, επειδή, κινούμενη από αγάπη προς την ποίηση της ιδιαίτερης πατρίδας της, η Βίκυ Παπαπροδρόμου ανθολόγησε εκατόν και τέσσερις ποιητές της Θεσσαλονίκης προς το παρόν και έθεσε την ανθολογία της στο διαδίκτυο ή Internetum, στην απόλυτη διάθεση παντός ενδιαφερομένου, και μάλιστα σε καιρούς αντιποιητικούς, όταν η πρώτη των τεχνών εξορίζεται κυριολεκτικά από τις πόλεις των Ελλήνων και τίθεται σχεδόν υπό διωγμόν.
Η δουλειά της είναι δύσκολη, γιατί πρόκειται για μόχθο πραγματικό, και δεν εννοώ μόνο την πληκτρολόγηση χιλιάδων στίχων, αλλά και το ότι ο ανθολόγος, κάθε ανθολόγος, πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικός τόσο στις επιλογές του όσο και στις παραλείψεις του, διότι, αν δεν είναι λεπτολόγος, καταντά σαν κάποιους πανεπιστημιακούς καθηγητές του γνωστού τύπου, που ειδικεύονται στις κολοβές ανθολογίες (ξεχνούν δηλαδή να ανθολογήσουν ποιητές όπως ο Μανόλης Ξεξάκης, ο Αναστάσης Βιστωνίτης, ο Μηνάς Δημάκης, ο Καραβασίλης, ο υποφαινόμενος κ.ά. πολλούς και γίνονται έτσι καταγέλαστοι). Η Βίκυ ωστόσο αποδείχθηκε στην πράξη (όπως και στις προθέσεις) πραγματική Μούσα, προστάτις της ποιήσεως, ένα αγαθοποιό και προικισμένο πνεύμα, στο οποίο οφείλουμε πολλές ευχαριστίες και χάριτες όλοι όσοι ασχολούμαστε μ’ αυτό το εμπνευσμένο και δυσχερές έργο. Άλλωστε ως φιλόλογος διέθετε όλα τα προσόντα εκείνη, όμως ό,τι τη δικαίωσε ήταν η απόλυτη εξοικείωση με το αντικείμενό της. Το κατείχε βεβαιωμένα και έτσι εντελώς σίγουρη προχώρησε στην ολοκλήρωση του εγχειρήματός της, χωρίς να παραλείψει ακόμη και τον μεμονωμένο καλό στίχο κάποιου ποιητή. Διότι ακόμη και ο πλέον αδύναμος στην ποιητική τέχνη έγραψε κάποιαν ώρα κάποιον όμορφο στίχο. Επιπλέον, απ’ όσο ξέρω, η κ. Παπαπροδρόμου σχεδιάζει να αναλάβει και ένα άλλο φορτίο - να συγκεντρώσει κριτικές για κάθε ανθολογούμενο, και είμαι σίγουρος πως θα πετύχει και σ’ αυτή την επιδίωξή της. Βίκυ, σ’ ευχαριστούμε ευγνωμόνως οι ποιητές της πόλης.