Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2013

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Η ντουλάπα



Τελευταία φορά
[Παραγωγή: Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων]

Η ντουλάπα

Λαϊκή οικογένεια. Ο πατέρας ναυτεργάτης.
Όταν έμεινε χήρος έφερε γυναίκα και συζούσαν.
Τα παιδιά του -αγόρι και κορίτσι-
ήδη στο τέλος της εφηβείας.
Αποξένωση και κατήφεια υπήρχε στο σπίτι τους.
Το αγόρι, ένας θηριώδης
για το τίποτα ξυλοφόρτωνε την αδελφή του
και ύστερα την έκλεινε σε μια ντουλάπα.
Από την κακομεταχείριση λιποθυμούσε.

Δεκαετία του εξήντα.
Στην περιοχή ένας δρόμος μάς χώριζε. 

Από την ποιητική συλλογή το τραγικό και το λημέρι των αισθήσεων (εκδ. Σαιξπηρικόν, Νοέμβριος 2012) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Σχόλιο ανθολόγου: 

Κατά την άποψή μου, αυτό είναι το δυνατότερο γραπτό της πιο πρόσφατης συλλογής της Αλεξάνδρας Μπακονίκα και ένα από τα καλύτερα των ποιητών της Θεσσαλονίκης διαχρονικά. Ως άγρια ηθογραφία του τελευταίου μισού του 20ού αιώνα, το συγκεκριμένο ποίημα συγγενεύει «εξ αίματος» με ορισμένα από τα σπουδαία διηγήματα του βιβλίου «Άγριο βελούδο» (2008) της Μαρίας Κουγιουμτζή.

Θα προτιμούσα, βέβαια, να είχαμε λιγότερη κοινωνική βία και, ως εκ τούτου, λιγότερα αντίστοιχα λογοτεχνικά γραπτά, πλην όμως αυτό που λέω ουδόλως μπορεί να μειώσει την αξία του ποιήματος που δεν παύει να είναι συγκλονιστικό γιατί πραγματεύεται με ευγενή ρεαλισμό, αξιοπρέπεια και λιτότητα ένα από τα σημαντικότερα πανανθρώπινα προβλήματα από καταβολής κόσμου. Μπράβο, Αλεξάνδρα!
Δημοσίευση σχολίου