Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2016

Δημήτρης Γ. Παπαστεργίου, Στα χρόνια μας διαρκώς

Στα χρόνια μας διαρκώς

Φθινοπωριάζει.
Ο ήλιος γραπώνεται, απ' τα σεντόνια,
τα χαλιά, τα ράφια∙
απ' όπου βρει.
Αβοήθητος
πάνω απ' του χάους τη Χάρυβδη,
του Χρόνου τα βαρούλκα,
που τον τραβάει απ' τα μαλλιά
τα πόδια τού μαγκώνει.
Του πέφτει το διάδημα, η πλάστιγγα, το σκήπτρο.

Κι εμείς στελέχη του χαμού
στην απονιά εθισμένοι
του κλείνουμε τα δάχτυλα στα πορτοπαραθύρια.
Ίσως γιατί στα χρόνια μας διαρκώς φθινοπωριάζει.

Από τη συλλογή Furor scribendi (εκδ. Ars Poetica, 2013) του Δημήτρη Γ. Παπαστεργίου

Θανάσης Μαρκόπουλος, Θεατής δωματίου

Θεατής δωματίου

Έξω φυσάει και βρέχει
σκυφτός ουρανός
μαζεύει τους δρόμους
κι εσύ εντός
στεγνός κι απάνεμος

Πέφτουν αδόξως
κορμιά στο περβάζι
τρέχουν τα δάκρυα στα ρείθρα
κι εσύ στο κάδρο
θεατής ανίατος

Από τη συλλογή Χαμηλά ποτάμια (εκδ. Μελάνι, 2015) του Θανάση Μαρκόπουλου

Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2016

Βασίλης Φαϊτάς, Θρόισμα

Θρόισμα

Έγραφε στον θεό
για το ανέραστο χάος
τα γερασμένα τοπία της σκόνης
και καθώς έγραφε οι σελίδες
αργά βυθίζονταν στη σιωπή
ώσπου ο ίδιος έγινε
μια ιδέα του θεού
ερμητική κι ανάλαφρη
σαν το αεράκι που φύσηξε απαλά
και την πήρε μαζί του πέρ' απ' τους φράχτες.

Από τη συλλογή Ο αλχημιστής του χάους (εκδ. Μανδραγόρας, 2015) του Βασίλη Φαϊτά

Χλόη Κουτσουμπέλη, Αν κάποτε βρεθείς

Αν κάποτε βρεθείς

[Ενότητα Τα γυάλινα σπίτια]

Αν κάποτε βρεθείς σε ξένη γη
χειμώνα με ομίχλη
και την υγρασία ψόφιο όρνεο
κάτω απ' το σακάκι
διασχίζεις έρημα χωράφια
και συναντάς μόνο σκιάχρα
που ριγούνε στο σκοτάδι
και δεν υπάρχει δρόμος
ούτε κορμί
ούτε ένα γερό κονιάκ παρηγοριάς
να τονώσει τα κόκαλα που τρίζουν
θυμήσου πως σε θυμάμαι
πως πλέκω τις ίνες μεταξύ τους
τα νήματα δένω του χρόνου
υφαίνω το κόκκινο χαλί
στην ζεστή κουζίνα
με την χύτρα να κοχλάζει
το ξύλινο τραπέζι
την σούπα, το τυρί και το ψωμί
και κάθισε ξανά απέναντι
αφού το μόνο σπίτι
που μοιράζονται δυο άνθρωποι ποτέ
είναι η μνήμη.

Από τη συλλογή Οι ομοτράπεζοι της άλλης γης (εκδ. Γαβριηλίδης, 2016) της Χλόης Κουτσουμπέλη

Θεοφάνης Χ. Ζβες

Σιωπή

Ανάλαφρα βήματα χωρίς το βάρος της κάθε μέρας.
Μέσα στο ήπιο φως της κατανόησης
προχωρώ αγγίζοντας με αβρότητα την στιγμή.
Στιγμή ξέχειλη από το νόημά της δίχως λέξεις.
Στη σιωπή κυριολεκτείς για είσαι ολόκληρος,
δεν σε τεμαχίζουν οι λέξεις.
Οι λέξεις αναπληρώνουν τις πράξεις.
Λησμονήσαμε την γλώσσα της σιωπής.

Από τα Ποιήματα (εκδ. Ζήτρος, 2011) του Θεοφάνη Χ. Ζβε

Παρασκευή, 8 Μαρτίου 2013

Ζωή Καρέλλη, Η άνθρωπος



John Lennon, Woman (album: Double fantasy (1980))

Η άνθρωπος

Εγώ γυναίκα, η άνθρωπος,
ζητούσα το πρόσωπό Σου πάντοτε,
ήταν ως τώρα του ανδρός
και δεν μπορώ αλλιώς να το γνωρίσω.

Ποιος είναι και πώς
πιο πολύ μονάχος,
παράφορα, απελπισμένα μονάχος,
τώρα, εγώ ή εκείνος;
Πίστεψα πως υπάρχω, θα υπάρχω,
όμως πότε υπήρχα δίχως του
και τώρα,
πώς στέκομαι, σε ποιο φως,
ποιος είναι ο δικός μου ακόμα καημός;
Ω, πόσο διπλά υποφέρω,
χάνομαι διαρκώς,
όταν Εσύ οδηγός μου δεν είσαι.

Πώς θα ιδώ το πρόσωπό μου,
την ψυχή μου πώς θα παραδεχτώ,
όταν τόσο παλεύω
και δεν μπορώ ν' αρμοστώ.

«Ότι δια σου αρμόζεται
γυνί τω ανδρί.»

Δεν φαίνεται ακόμα το τραγικό
του απρόσωπου, ούτε κι εγώ
δεν μπορώ να το φανταστώ ακόμα, ακόμα.
Τι θα γίνει που τόσο καλά,
τόσο πολλά ξέρω και γνωρίζω καλλίτερα,
πως απ' το πλευρό του δεν μ' έβγαλες.

Και λέω πως είμαι ακέριος άνθρωπος
και μόνος. Δίχως του δεν εγινόμουν
και τώρα είμαι και μπορώ
κι είμαστε ζεύγος χωρισμένο, εκείνος
κι εγώ, έχω το δικό μου φως,
εγώ ποτε, σελήνη,
είπα πως δεν θα βαστώ απ' τον ήλιο
κι έχω τόσην υπερηφάνεια
που πάω τη δική του να φτάσω
και να ξεπεραστώ, εγώ,
που τώρα μαθαίνομαι και πλήρως
μαθαίνω πως θέλω σ' εκείνον ν' αντισταθώ
και δεν θέλω από κείνον τίποτα
να δεχτώ και δεν θέλω να περιμένω.

Δεν κλαίω, ούτε τραγούδι ψάλλω.
Μα γίνεται πιο οδυνηρό το δικό μου
ξέσκισμα που τοιμάζω,
για να γνωρίσω τον κόσμο δι' εμού,
για να πω το λόγο δικό μου,
εγώ που ως τώρα υπήρξα
για να θαυμάζω, να σέβομαι και ν' αγαπώ,

εγώ πια δεν του ανήκω
και πρέπει μονάχη να είμαι,
εγώ, η άνθρωπος.

Από τη συλλογή Αντιθέσεις (1957) της Ζωής Καρέλλη

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα / Ζωή Καρέλλη

Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2013

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Για ευνόητους λόγους

Για ευνόητους λόγους

Ο κόσμος μοιάζει με θηριοτροφείο.

Στην κυριολεξία, μαφιόζικες τακτικές
βρίσκουν εφαρμογή στο ευυπόληπτο σπίτι τους.
Γιατί ανάμεσά τους υπάρχουν οι καταπιεστές
και οι καταπιεζόμενοι.
Για ευνόητους λόγους, όσα φρικτά
συμβαίνουν στο σπίτι τους κανείς δεν τα μαθαίνει.

Από την ποιητική συλλογή το τραγικό και το λημέρι των αισθήσεων (εκδ. Σαιξπηρικόν, Νοέμβριος 2012) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Σχόλιο ανθολόγου: 

Μ' αυτό το ωραίο μικρό κοινωνικό γραπτό της Αλεξάνδρας Μπακονίκα τελειώνει η παρουσίαση/πρόγευση της πιο πρόσφατης συλλογής της. Υπενθυμίζω ότι κυκλοφόρησε στα τέλη του 2012 από τις εκδόσεις Σαιξπηρικόν του ποιητή Γιώργου Αλισάνογλου, είναι εξαιρετική και υπάρχει σε όλα τα καλά βιβλιοπωλεία. Επομένως, αξίζει τον κόπο να την αποκτήσετε για να απολαύσετε ποιήματα υψηλού επιπέδου, αν είστε λάτρεις της ποίησης. Κι αν δεν είστε, καιρός να γίνετε με αφορμή «το τραγικό και το λημέρι των αισθήσεων». 

Από τώρα κλείνω ραντεβού με την Αλεξάνδρα για την επόμενη συλλογή της που θέλω να πιστεύω ότι δεν θ' αργήσει πολύ. Τότε θα επανέλθω στην τρέχουσα συλλογή για δημοσίευση ακόμη περισσότερων ποιημάτων. Στο ενδιάμεσο θα συμπεριλάβω τα κατά τη γνώμη μου καλύτερα ποιήματα της συλλογής του 2012 στην ανθολογία μου στο Translatum ώστε να μπορούμε να τα διαβάζουμε διαδικτυακά για πολλά χρόνια. 

Αλεξάνδρα, σ' ευχαριστώ για την περίσσια συγκίνηση που μου προκάλεσες με τα γραπτά αυτού του βιβλίου σου. Ανέβασες πολύ ψηλά τον πήχη της ποίησης της ιδιαίτερης πατρίδας μας, πράγμα αφενός παρήγορο στους χαλεπούς καιρούς μετριότητας και παρακμής που ζούμε αφετέρου καθοριστικό και απαιτητικό για την περαιτέρω πορεία σου στα γράμματα. Ωστόσο, ως άνθρωπος και λογοτέχνις με έχεις πείσει απόλυτα εδώ και χρόνια ότι το πρόσκαιρο και το «πιασάρικο» ουδόλως σ' ενδιαφέρουν, ότι μιλάς μόνο αν έχεις κάτι αξιόλογο να πεις και ότι εκδίδεις όταν έχεις κάτι αξιόλογο να γράψεις, άρα δεν έχω αμφιβολίες για την ποιότητα των μελλοντικών γραπτών σου. Ως το επόμενο βιβλίο σου, λοιπόν, δεν έχω παρά να σου ευχηθώ να είσαι γερή και δυνατή για να καταφέρνεις πάντα να καταγράφεις καίρια και εύστοχα τις φωτοσκιάσεις των ανθρώπινων χαρακτήρων γύρω μας σε κάθε τους έκφανση. Είμαι σίγουρη ότι τις ίδιες ευχές σού δίνουν και όλοι οι γνωστοί και άγνωστοι αναγνώστες του ιστολογίου μου και όλοι οι αξιοπρεπείς αναγνώστες αυτής της χώρας. Σ' ευχαριστούμε και πάλι!

Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2013

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Η ντουλάπα



Τελευταία φορά
[Παραγωγή: Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων]

Η ντουλάπα

Λαϊκή οικογένεια. Ο πατέρας ναυτεργάτης.
Όταν έμεινε χήρος έφερε γυναίκα και συζούσαν.
Τα παιδιά του -αγόρι και κορίτσι-
ήδη στο τέλος της εφηβείας.
Αποξένωση και κατήφεια υπήρχε στο σπίτι τους.
Το αγόρι, ένας θηριώδης
για το τίποτα ξυλοφόρτωνε την αδελφή του
και ύστερα την έκλεινε σε μια ντουλάπα.
Από την κακομεταχείριση λιποθυμούσε.

Δεκαετία του εξήντα.
Στην περιοχή ένας δρόμος μάς χώριζε. 

Από την ποιητική συλλογή το τραγικό και το λημέρι των αισθήσεων (εκδ. Σαιξπηρικόν, Νοέμβριος 2012) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Σχόλιο ανθολόγου: 

Κατά την άποψή μου, αυτό είναι το δυνατότερο γραπτό της πιο πρόσφατης συλλογής της Αλεξάνδρας Μπακονίκα και ένα από τα καλύτερα των ποιητών της Θεσσαλονίκης διαχρονικά. Ως άγρια ηθογραφία του τελευταίου μισού του 20ού αιώνα, το συγκεκριμένο ποίημα συγγενεύει «εξ αίματος» με ορισμένα από τα σπουδαία διηγήματα του βιβλίου «Άγριο βελούδο» (2008) της Μαρίας Κουγιουμτζή.

Θα προτιμούσα, βέβαια, να είχαμε λιγότερη κοινωνική βία και, ως εκ τούτου, λιγότερα αντίστοιχα λογοτεχνικά γραπτά, πλην όμως αυτό που λέω ουδόλως μπορεί να μειώσει την αξία του ποιήματος που δεν παύει να είναι συγκλονιστικό γιατί πραγματεύεται με ευγενή ρεαλισμό, αξιοπρέπεια και λιτότητα ένα από τα σημαντικότερα πανανθρώπινα προβλήματα από καταβολής κόσμου. Μπράβο, Αλεξάνδρα!