Σάββατο, 20 Σεπτεμβρίου 2008

Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, Ανεξίτηλο σκοτάδι

Ανεξίτηλο σκοτάδι

Τι ήταν τελικά ο παππούς μου
Ένας αυθεντικός καρβουνιάρης
Να κυνηγάει τον πελάτη με το τουφέκι
«Κάρβουνο πιο μαύρο κι απ' τη νύχτα -έλα»
Κι αυτές με τα τσεμπέρια και τις ποδιές
Οι όμορφες γειτόνισσες οι στρίγκλες -πόσο και πόσο
Κι αν έβαζε καμιά φορά το χέρι του
Κάτω απ' τα φουστάνια τους ήταν σοφός
Κι ας έβρισκαν στο σπίτι μαύρα τα μπούτια τους
Ήταν σοφός αυτός Μες τη μαυρίλα του
Ήξερε τι κάνει και πού το πάει
Έλεγε: το κάρβουνα θέλει κόλπα θέλει γαλιφιές
Να το πασάρεις στον άλλο
Πρέπει να το πουλήσεις όσο όσο
Ή να το μοιραστείς πάση θυσία
Να φύγει από πάνω σου αυτή η μαυρίλα

Αυτό το ανεξίτηλο σκοτάδι

Από τη συλλογή Η σκοτεινή διάρκεια των ημερών (1993) της Μαρίας Κέντρου-Αγαθοπούλου

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα / Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου
Δημοσίευση σχολίου