Τρίτη, 9 Σεπτεμβρίου 2008

Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, Ωσεί παρών

Ωσεί παρών

Με ξόρκια που διαλύουν την αιθάλη και ξαστερώνουν την
όραση πέρασαν τα χρόνια.

Το ένα μου χέρι ύψωνα σε πολιτείες γυάλινες με ανθρώπους
που απ' το «χωρίς» προτίμησαν το «με»
αναρριχώμενο ιστίο επάνω από την θύελλα
την έλευση προφήτευε μιας νέας φράσης άφθαρτης
- πώς λέμε Εύκλειτος Πόνος -
Στ' άλλο μου χέρι κράταγα μια εξαρθρωμένη κούκλα
άνεργα τα μάτια της διαιώνιζαν
σε χρόνους παρατατικός τεμαχισμένων
εικόνων ρακή

Κι εσύ πάντα εκεί να με παιδεύεις
Σαν πετραδάκι στο παπούτσι να με ακολουθείς
Σταματά πια να με ρωτάς
Τι με ρωτάς, κουράστηκα
Πού θες να ξέρω με τι ριμάρει το «θυμάμαι»;

Από τη συλλογή Εν τη ρύμη του νόστου (1999) της Ευτυχίας Λουκίδου

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα
/ Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου
Δημοσίευση σχολίου