Κυριακή, 28 Σεπτεμβρίου 2008

Στέλιος Λουκάς, Όταν λάμπει το νερό ένα ψάρι τραγουδά

Όταν λάμπει το νερό ένα ψάρι τραγουδά

Η βροχή είναι μια φριχτή επινόηση της Ζωής. Σε κάνει να πιστεύεις στον ερχομό της πεθαμένης αγάπης.
*
Για ποιους ματώνει το ανέγγιχτο ρόδο στην παγωνιά;
*
Ποια αλήθεια ματώνει, ματώνει, ματώνει και δεν πεθαίνει ποτέ;
*
Εύστοχος είναι μόνο ο θάνατος.
*
Η Λύπη είναι αδελφή του ανέμου γι' αυτό πάντα καλπάζει.
*
Αλήθεια, με τι μοιάζει το χιονισμένο περιστέρι εκεί στο φανταχτερό λαμπιόνι της Πρωτοχρονιάς;
*
Το τριαντάφυλλο αποκολλήθηκε απ' το πλοίο «ο ξενιτεμένος» κι όλο δακρύζει ο ωκεανός.
*
Ποιος νοιάζεται για το κουτσό πετροχελίδονο που πασχίζει να χτίσει τη φωλιά του;
*
Όταν λάμπει το νερό ένα ψάρι τραγουδά.
*
Μόνο όταν νυχτώνει ο κελαηδισμός της τρυγόνας γίνεται φεγγάρι.
*
Η εξουσία είναι το σκοτάδι του χρόνου στα λευκά φτερά ενός κύκνου.
*
Το αθέατο μόνο με τη λύπη του ουράνιου τόξου είναι ορατό.
*
Βαθιά στη μνήμη του αίματος, κάτω απ' τη σκιά μιας γέρικης σκέψης, ένα χελιδόνι χτίζει τη φωλιά του.
Ένα χελιδόνι σκορπάει τα φύλλα της Άνοιξης...

Δημοσιευμένο στο περιοδικό γραφή, τεύχος 52, άνοιξη 2002

Πηγή: http://genesis.ee.auth.gr/dimakis/Grafi/52/7.html

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα
/ Στέλιος Λουκάς
Δημοσίευση σχολίου