Δευτέρα, 6 Οκτωβρίου 2008

Γιάννης Υφαντής, Είναι που με φαρμάκωσε η γνώση

[Από την ενότητα Α]

Είναι που με φαρμάκωσε η γνώση

Αν είναι που αυτή η γη κατάντησε
μια απομακρυσμένη σκοτεινή επαρχία∙
αν είναι που αυτός ο κόσμος έγινε απόκοσμος,
αν είναι που αυτή η ζωή έγιν' υπόνοια ζωής
τούτο το φως υπόνοια φωτός τούτος ο χρόνος
ένα λησμονημένο παρελθόν
είναι που με φαρμάκωσε η γνώση.
Η γνώση ήταν γλυκειά στο στόμα και πικρή στα σπλάχνα η γνώση κάποτε
μου γλύκαινε τη ματαιοδοξία η γνώση τώρα
δεν επιτρέπει να γευτώ ούτε μια ψευδαίσθηση.
Η γνώση ερήμωσε τη γνώση∙ πια δεν έχω
πού ν' ακουμπήσω το κεφάλι μου. Και σκέφτομαι
το Λάζαρο που όπως λένε τίποτα δε θέλησε να πει
παρά μονάχα στις φασκιές του τάφου ακόμα τυλιγμένος ζήτησε νερό
για να ξεπλύνει τα φαρμακωμένα σπλάχνα του.

Από τη συλλογή Ο καθρέφτης του Πρωτέα (1986) του Γιάννη Υφαντή

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα / Γιάννης Υφαντής
Δημοσίευση σχολίου