Κυριακή, 5 Οκτωβρίου 2008

Νίκος Γρηγοριάδης, Το σπίτι

Το σπίτι

Λέω ν' αφήσω τις αρνήσεις μου και ν' απολαύσω
όλες τις χάρες που έχει αυτό το σπίτι.
Να πάψω να τροποποιώ ό,τι με τόσο
μεράκι έχω μαστορέψει και ν' αφήσω
να μου μιλήσει απλά με εγκάρδια λόγια.

Να μου προσφέρει τη βεράντα του με το γεράνι,
τον λιτό του διάκοσμο. Μου φτάνει
ένας μονάχα γνήσιος Τσαρούχης
ή ένας τραχύς και πονεμένος Σεμερτζίδης.
Ένα απλό τραπέζι για τα χειρόγραφά μου,
να 'χουν ζεστή φωλιά να ακουμπάνε,
ν' απαγγέλλω αργά με υπόκρουση Βιβάλντι.
Τι κέρδισα στολίζοντάς το,
έστω και με βαρύτιμα στολίδια,
με σπάνιες λέξεις, με μουσικές
που αντί να γαληνεύουνε πιέζουν
μ' ανώφελο βάρος την ψυχή μου.
Τι τα θες. Εδώ χρειάζεται ταλέντο.

Από τη συλλογή Και στρεβλές ρίμες (2006) του Νίκου Γρηγοριάδη

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα
/ Νίκος Γρηγοριάδης
Δημοσίευση σχολίου