Σάββατο, 4 Οκτωβρίου 2008

Σαράντος Παυλέας, Το τραγούδι της νύχτας (VΙ)

[Από την ενότητα Το τραγούδι της νύχτας]



Αστραπές πελώριες πλανιώνται στους αιθέρες
και σε κάθε δευτερόλεπτον ανασασμό τους
τραγουδούνε οι ουρανοί με τους χρυσούς θρόνους!

Α πώς καίνε τα πυρωμένα χαλίκια τα πόδια μας
γιατί κάθε πέτρα είναι κι απ' ένα φλογερό πάτημα θεών,
κάθε μόριον από χώμα κι ένας θυμός που καπνίζει.

Α ποιες ανομίες κοχλάζουνε στους κόσμους,
κι οι πούλιες βρέχουνε τα κορμιά μας με το χώμα τους.
Α ποιος άνεμος της οργής τα βήματά μας κρατάει
εδώ κάτου στους πυθμένες της κόλασής μας,
όπου τα δέντρα έχουνε μια βαρειάν ηλικία,
και τα πουλιά γυρεύουνε την πατρίδα τους μέσ' τον ερειπωμένον αέρα!

Πάνω από τους βράχους που χτυπάει ο πληγωμένος πάταγος των φτερών μας,
πάνω από τα αιώνια ακρογιάλια που χαίρονται τους κεραυνούς της Εκδίκησης
πάνω από σκοτεινούς γκρεμούς υψώνουμε τα χέρια μας προς το φως της ημέρας!
Ω καθαρτήρια φωτιά στερεόν ένδυμά μας
καθαρτήρια φωτιά χίλιες φορές σε λατρεύω!

Από τη συλλογή Η συμφωνία της χαράς (1950)

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα
- Σαράντος Παυλέας
Δημοσίευση σχολίου