Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2008

Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, Ταχυδακτυλουργός αόρατος

Ταχυδακτυλουργός αόρατος

Στην ξαφνική νεροποντή από ουράνια τόξα
ποτέ δε δόθηκε η πρέπουσα σημασία.
Παιδί εγώ κρυμμένο κάτω από κρεμάστρες, ρόμπες λινές
άδεια μανίκια και καμπαρντίνες πεθαμένων
λιποτακτούσα της τιμωρίας
και πρόφερα στο σκοτάδι γλωσσοδέτες.
Εκεί, ταχυδακτυλουργός αόρατος
με νούμερο πρωθύστερο
-θαρρώ τη μνήμη επούλωνε-
μπουκέτα ομίχλης έσταζε επάνω στα μαλλιά.

Άγνωστα ακόμη τα παιχνίδια της καρδιάς
κι ο φόβος ήταν για όσους θα 'ρχονταν κι όχι γι' αυτούς που φεύγαν.

Έξω, μ' ένα κηροπήγιο στο χέρι
η ποίηση πυρπολούσε τα έπιπλα
αναβόσβηνε τον κήπο, κατέβαινε στο υπόγειο
κι αυτό που η κάμπια ονόμαζε θάνατο
εκείνη το βάφτιζε πεταλούδα.

Από τη συλλογή Ν' ανθίζουμε ως το τίποτα (2004) της Ευτυχίας Λουκίδου

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα
/ Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου
Δημοσίευση σχολίου