Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2008

Ανθούλα Σταθοπούλου-Βαφοπούλου, Το προσκύνημα της ευτυχίας

Το προσκύνημα της ευτυχίας

Ξεκίνησαν κ' οι δυο προσκυνητές
μες το μεσημεριάτικο το κάμα.
Εκείνος τη ζωή του προσφορά
και βάζει την καρδιά της τούτη τάμα.

Ο δρόμος ήταν δύσβατος πολύ,
με βότσαλα στρωμένος και μ' αγκάθια.
Τη δίψα τους τη σβήνανε στα δάκρυα,
σαν άρχισαν τ' ανθρώπινά τους πάθια.

Κι ο δρόμος πάντα εκτείνονταν απέραντος,
μα της ελπίδας έλαμπε τ' αστέρι,
κι αυτοί, που ο ίδιος πόθος τούς αντάμωσε,
τραβούσαν χωριστά κι απ' άλλα μέρη.

Κ' έτσι καθώς πηγαίνανε γυρεύοντας
τον ποθητό ναό της ευτυχίας,
μια μέρα πάλι η μοίρα τους αντάμωσε
στο σκοτεινό στρατί της δυστυχίας.

Τα χέρια τους και πάλι ξαναδώσανε,
με πικραμένα χείλη φιληθήκαν.
Κουράστηκαν πολύ για το προσκύνημα,
μα εκείνο που ζητούσαν δεν το βρήκαν.

Από τη συλλογή Νύχτες αγρύπνιας (1932) της Ανθούλας Σταθοπούλου-Βαφοπούλου

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα
/ Ανθούλα Σταθοπούλου-Βαφοπούλου
Δημοσίευση σχολίου