Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2008

Θεοδώρα Ντάκου, Όμως εγώ φοβόμουν

Όμως εγώ φοβόμουν

Σε περίμενα τόσα μεσημέρια κι όμως τα χέρια μου
δε μπόρεσαν να φτάσουν στα μαλλιά σου∙
εκείνο το χαμόγελο αιωρήθηκε λίγο,
σχημάτισε στον αέρα ένα ανυπεράσπιστο φιλί
κι έπειτα έπεσε πάνω μου, με παγίδεψε, δεν είδα
έξοδο κινδύνου.

Κάτω απ' τα μάτια σου είναι όπως περπατάς νύχτα
σα μέσα σ' όνειρο, μ' ένα βάρος ακατανόητο,
διαπερασμένος από την αστροφεγγιά
και ψηλαφίζεις κάθε σκοτεινό θάμνο
μήπως και βρεις καμιά μουσική ξεχασμένη.

Μέσα στα μάτια σου οι νυχτερινοί θάμνοι καιροφυλακτούν.

Όμως εγώ φοβόμουν πάντα το ξημέρωμα
σαν τις σκιές, μη με διαλύσει.

Από τη συλλογή Η ηλικία του πανικού (1984)

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα
- Θεοδώρα Ντάκου
Δημοσίευση σχολίου