Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2008

Βασίλης Ιωαννίδης, Φεγγάρια στο βυθό (είναι κάτι άναρθρες κραυγές...)

είναι κάτι άναρθρες κραυγές
κάτι οιμωγές
έρημων δέντρων μες στη νύχτα
πλέκονται τα κορμιά
και τα φιλιά
σφιχτά
σαν κεντημένα άστρα
όμως ο άνεμος φυσά
μας βρίσκει αδύναμους
και μας πετά πάνω στα βράχια

* * *


Στο ένα σου χέρι
είναι τ' άστρα
και στ' άλλο το φεγγάρι
μα ο ήλιος δεν είναι κανενός.

Από τη συλλογή Φεγγάρια στο βυθό (1995)

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα
- Βασίλης Ιωαννίδης
Δημοσίευση σχολίου