Παρασκευή, 9 Ιανουαρίου 2009

Ευτυχία Γερ. Μάστορα (Παπαγεράσιμου), Ο περίπλους

Ο περίπλους

Βροχή φθινοπωριάτικη κι άνεμος και φουρτούνα
κρατούν δεμένα τα σκαριά... κι εγώ είχα λογαριάσει
να φέρω γύρω τους Παξούς, να χαιρετήσω πάλι
τα βράχια και τα πέλαγα, τις γράβες* και τις σπιάντζες*.
Κι ήρθε το απομεσήμερο κι ημέρεψε ο σιρόκος*
στο ίσκιωμα της συννεφιάς, στου απόβροχου τη γλύκα
επήρα τον κατήφορο για το Λογγό να πάω.
Βρήκα μια ξέρα κι έκατσα στου λιμανιού την άκρη
κι έβλεπα μελαγχολικά, όσο έφτανε η ματιά μου,
ν' ασπρογαλιάζει* η θάλασσα, να δέρνεται το κύμα
και να παφλάζει βουερό ανάμεσα στα βράχια.
Κι ο παφλασμός παίρνει φωνή και μου μιλάει το κύμα.

Για σένα οι δρόμοι είναι κλειστοί, για μένα ολάνοιχτοι είναι,
κι αφού δεν μπόρεσες να πας, διάβηκα εγώ και πήγα
στις σπιάντζες που χαιρόσουνα, στα πρώτα σου τα χρόνια,
που έπεφτες και κολύμπαες... βουτιές και μακροβούτια...
Απ' τη Γλυφάδα πέρασα κι από το Μονοδέντρι
κι από το Λάκκο, τον Ορκό κι από το Μαϊστράτο.
Ύστερα τρέχω απέναντι και βρίσκω το Κανόνι
και προχωρώ στου Χαραμή και φτάνω στο Κομμένο.
Τέτοια νερά σμαράγδινα, τέτοια νερά ζαφείρια
ούτε είδα ούτε απάντησα στους πόντους που γυρνάω.

Ο άνεμος εφύσηξε και τράβηξα στους Πλάνους*
κι αντάμωσα το Κάτεργο* που στ' ανοιχτά αρμενίζει.
Μέσα στις γράβες τρύπωσα και χάιδεψα τις φώκιες
και κάνω τόπο να διαβούν πηδώντας τα δελφίνια
κι ο κάονας* ψάχνει τροφή και τον καλωσορίζω.
Σε λίγο, σε πεντέξι οργιές, μπροστά μου ο Ερημίτης*
πανύψηλος, κατάκορφος, όλος μεγαλοσύνη,
με τα λευκά τα βράχια τους και τα γλαυκά νερά του.
Τώρα για τον Ορθόλιθο* ακολουθώ τη ρότα,
το γίγαντα που ορθώνεται ολομεσίς του πόντου.
Κατά νοτιά πορεύομαι και βρίσκομαι στ' Αχάι*
όπου ροχθούν τα κύματα μέσ' στις σπηλιές ορμώντας.
Και να, προβάλλει ο Αχάντακας* κι ο Τρυπητός* πιο κάτω,
δυο άγια δώρα του Θεού, δυο θαύματα της φύσης.

Και τότε αστράφτει και βροντά κι οργίζεται ο σιρόκος
και μελανιάζει ο ουρανός κι η θάλασσα μανιάζει
και σπάει το κύμα αλύπητα στην ξέρα τη δικιά μου.
Το 'να το χέρι σήκωσα στ' ογρό* το πρόσωπό μου,
με τ' άλλο αργοχαιρέτησα... και κίνησα να φύγω
και σμίξανε στα μάτια μου το κύμα με το δάκρυ.

* γράβες = παραθαλάσσια σπήλαια, φωλιές της φώκιας και του δελφινιού
σπιάντζες = παραλίες για κολύμπι
σιρόκος = νότιος (και ΝΑ) άνεμος, θερμός και υγρός
ασπρογαλιάζει = αφρίζει
Πλάνοι, Ερημίτης, Αχάι = άγριες, απόκρημνες ακτές
Κάτεργο = τεράστιος μαύρος βράχος ανοιχτά των Παξών που θυμίζει σκάφος
Ορθόλιθος, Τρυπητός = βράχοι εξαιρετικής μεγαλοπρέπειας και αγριότητας
Αχάντακας = υπέροχο θαλάσσιο σπήλαιο


Σημείωση της ποιήτριας:
Ο γύρος των Παξών με καΐκι αποτελεί μια υπέροχη και μοναδική εμπειρία.


Από τη συλλογή Παξινοί Δεκαπεντασύλλαβοι (2005)

Translatum: Favourite Poetry - Ευτυχία Γερ. Μάστορα (Παπαγεράσιμου)
Δημοσίευση σχολίου