Τετάρτη, 22 Απριλίου 2009

Σαράντος Παυλέας, Το τραγούδι τού όρθρου (Ι)

[Από την ενότητα Το τραγούδι τού όρθρου]

Ι

Ω νύχτα πόσες φορές δεν κατεβήκαμε
μέχρι το τελευταίο σκαλί την άβυσσό σου!
πόσες φορές δεν είχαμε μια δέηση στα μάτια,
μια φλόγα που άναβε τα βλέφαρα!
όρθρε, γλυκύτατε όρθρε της χαράς
πόσες φορές δεν πλάσαμε μέσ' τα θεμέλια της νύχτας τ' όνειρό σου!

Χαμογέλασε πάνω από τα ποτάμια μας.
Φώτισε το σκοτάδι μας μ' ένα πάμφωτο λύχνο,
άγρυπνες για σένα κρατούσαμε την ακοήν την όρασή μας.
Χτύπησε τις βασανισμένες μας πύλες και θα σ' ανοίξουμε,
αλαφροπάτησε τα σκαλοπάτια μας να βγούμε να σ' υποδεχτούμε.
Γίνε περιστέρι μ' ένα κλωνάρι της ελιάς στο ράμφος του,
να σ' ιδούνε τα παιδιά μας να γελάσουνε,
να σ' ιδούν τα κορίτσια μας να τραγουδήσουν!

Από τη συλλογή Η συμφωνία της χαράς (1950)

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα - Σαράντος Παυλέας
Δημοσίευση σχολίου