Παρασκευή, 22 Μαΐου 2009

Μελίτα Τόκα-Καραχάλιου, Ας κυλούσε

Ας κυλούσε

Σε αυγές θαμπών ημερών ανάμεσα
ξεπλένει τον μανδύα του ο χρόνος
κι αιχμάλωτο κρατά της νοσταλγίας το μαργαριτάρι.
Η μυρωδιά των ερειπίων διαρκής
σε ανύπαρκτες συγκομιδές
κι ασάλευτα φυλλώματα
με τη θλίψη ομονοεί.

Πού να τελειώνει άραγε ο πρώτος μου εαυτός,
μιας παπαρούνας τη μέθη ντυμένος
που τώρα την τραγουδά η σιωπή της θάλασσας
σε νύχτες δίχως πρωί
και η οργή του ανέμου,
που ξεθυμαίνει στα ύφαλα του πεπρωμένου.

Ρόδα και υάκινθοι
ας λούζονταν ξανά
στο φως που βλασταίνει
από την ερεθισμένη σάρκα του γυμνού καλοκαιριού
και λάβα ανυπόταχτη, μέσα από ξεχτένιστες στιγμές, μυρωμένες,
στις φλέβες μου ξανά ας κυλούσε.

Δημοσιευμένο στο περιοδικό Πανδώρα, τεύχος 20 (Μάιος-Νοέμβριος 2007)

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα / Μελίτα Τόκα-Καραχάλιου
Δημοσίευση σχολίου